Oude stenen, gyros, opgravingen, 30ºC+, ijsjes, verhalen en standbeelden: wij hebben een week lang mogen genieten van het prachtige Griekenland! Met een ontzettend leuke groep van 15 meiden en 1 jongen (arme Niels….) hebben wij gecityhopt in Griekenland.

 

Ons avontuur begon zondagavond in Athene, nadat we vier uur hadden gevlogen (we ontvingen een aantal angstige blikken van medereizigers toen we instapten, maar tieners kunnen ook best rustig zijn!). Nadat meneer Riedstra een spoedcursus Nieuwgrieks had gegeven in de bus, kwamen we aan in het hotel dat tussen een erotische winkel en een sekscinema geklemd zat wat zeker zorgde voor een ehh, levendige sfeer in de straat.

Op de eerste echte dag in Athene zijn veel stappenrecords ten gronde gegaan: we zijn naar de agora geweest, Aristoteles’ Lykeion en een theater op de Akropolis. Daar werden wij ook geïnformeerd over ‘De Griekenland Spelen’, waarbij het de bedoeling is dat je bij elk verhaal een bijpassend jaartal roept dat op een kaartje stond. Als de fanatieke vwo’ers die we zijn barstte de strijd natuurlijk meteen los en de jaartallen vlogen je om de oren.

Tot slot gingen we gezamenlijk naar de Academie van Plato, of beter gezegd: naar de steen die nog van de academie over was. Het werd ons al snel duidelijk dat de Grieken erg trots zijn op hun indrukwekkende verleden, dus ‘heb respect voor oude stenen!’ werd het motto van de week.

De volgende dag ruilden we Athene in voor Korinthe (bekend van het kanaal en de opgraving), Epidauros (bekend van het grote theater) en Nafplio (bekend van onze favoriete gymdocent, meneer Bougioukos). We hebben die dag in de voetstappen van Plato, Socrates en Paulus gelopen, en, vooral belangrijk, in de zee van meneer Bougioukos gezwommen. Meneer, als u meeleest, de pizza van uw lievelingsrestaurant was heerlijk!

 

Woensdag gingen we naar Mykene waar we (weer) een opgraving hebben gezien en het bijbehorende verhaal over Elektra hebben gehoord. Vervolgens gingen wij naar Nemea, waar wij naast nog een heleboel stenen (ons inbeeldingsvermogen werd zwaar op de proef gesteld deze reis!) ook de Zeustempel mochten bewonderen. ‘s Middags zouden wij vier uur in de bus zitten naar Olympia, maar wij hadden zo’n vermoeden dat onze buschauffeur ons prachtige gezang tijdens elke busrit een beetje zat was: het volledige stuk werd namelijk in slechts twee uur gereden. Voordeeltje voor ons, want dat betekende dat wij naar het strand konden! Zon, zee en strand hoort immers net zo erg bij Griekenland als filosofen en ruïnes.

‘s Avonds hebben wij een Socratisch gesprek gevoerd, dat, hoe kan het ook anders met zoveel meiden, voor dikke tranen, maar ook schaterend gelach zorgde.  

 

Vanuit ons hotel in Krestena zijn wij naar Olympia doorgereden, waar mevrouw Rombout haar innerlijke rebel losliet door haar filosofengroepje te laten poseren in het museum bij de opgraving waar fotograferen strikt verboden was. Gelukkig was de bewaakster veel te druk bezig met Candy Crush om te merken dat iedereen opeens in de juiste houding schoot toen mevrouw Rombout riep: ‘Kijk jongens, dat is nou Socrates’ (dit was uiteraard vooraf afgesproken, telepathie werkte nog net niet na de afgelopen dagen 24/7 met elkaar opgescheept te zitten) wat mooie plaatjes opleverde.

Na nog meer gyros reden we door naar Delphi. Helemaal volgens de filosofische redenering van de hotelbaas daar zouden we met de boot de zee oversteken in plaats van de indrukwekkende brug te nemen (“If you take the bridge, you can’t see the bridge” – diekleffemaarlievemanvanhethotel) maar dat feest ging mooi niet door: helemaal in stijl staakte de kapitein. Daarnaast regende het pijpenstelen, voor het eerst tijdens ons verblijf, maar niet gevreesd: hoe harder de regendruppels tegen het raam sloegen, hoe harder onze Grease/Nederlandse rap/High School Musical muziek ook ging. Meneer Riedstra genoot hier iets minder van, hoewel hij toch ook op een gegeven moment de verleiding niet meer kon weerstaan en zijn trompetmondopzetstuk erbij pakte.

Na in de regen te hebben gezwommen langs een kiezelstenenstrand (auw) kwamen we in het hotel aan met het mooiste uitzicht van het land. Hotel Economy in Athene, eat your heart out! ‘s Avonds gingen we met de hele groep uit eten en al snel pikte onze Nederlandersradar een groep scholieren uit de Achterhoek op. Niels slaagde erin twee van deze boerenjongens het Ajax-lied luidkeels te laten zingen, dus je zou wel kunnen zeggen dat het een mooie avond was.

 

Het schilderachtige Delphi moesten we echter de volgende ochtend weer verlaten voor Hotel Economy deel 2, maar dit gebeurde natuurlijk niet zonder eerst het orakel van Delphi te bezoeken. We werden bijna onder de voet gelopen door de groep Achterhoekers, maar de oude stenen waren weer prachtig en gelukkig hadden we nog tijd voor een groepsfoto!

Na nog een busreis waarin we een extra grote fooienpot verzamelden voor onze inmiddels dove chauffeur (<3) kwamen we weer terug in Athene. Uiteraard moest de indrukwekkende Akropolis van de stad nog worden bezocht tijdens het befaamde golden hour, dus ondertussen huppelde of sprong iedereen rond de oude stenen om nog wat laatste Instagramfoto’s te maken (maar we bleven respectvol!). We eindigden onze fantastische reis met de liefste en meest geduldige docenten ooit met een heerlijk gezamenlijk diner waar ook de prijsuitreiking van de Griekse Spelen plaatsvond. De winnares ging er met een verdacht uitziend hol beeldje van Athena vandoor, dus of ze daar blij mee moest zijn… Maar gelukkig kwam iedereen de volgende morgen door de douane.

Dit was ook de avond waarin Anna liet vallen dat we een ‘aspiring girl band’ waren, waarna de ober uitriep: ‘Oh, just like the Spicy Girls!’ Juist ja, die. De ober vatte deze geweldige week in één begrip samen: de Spicy Girls waren geboren!

 

Anna Easton & Marie-Christine van de Glind