Het Hermannetje

De schoolkrant van het Hermann Wesselink College

‘Jij bent jij en niemand anders is jou en dat is eigenlijk best wel gaaf’

Inmiddels is het bericht dat meneer ’t Lam het HWC gaat verlaten bij iedereen wel aangekomen. Na 8 jaar als docent Nederlands en als mentor op deze school te hebben rondgelopen, vindt hij het tijd geworden om het vrijwel altijd regenachtige Nederland te verruilen voor het altijd zonnige Indonesië. Dat kan natuurlijk niet zonder eerst flink aan de tand te zijn gevoeld door the one and only schoolkrantredactie.

 

U heeft via een mail aan de leerlingen aangekondigd dat u weggaat…
Ja, dat klopt, maar ik heb het de onderbouw in de lessen verteld. Op een of andere manier had de bovenbouw daar ook lucht van gekregen en toen kreeg ik een heel aardig mailtje van een jongen die nu in V4 zit. Dat vond ik zo leuk en toen dacht ik van: ja, ik ben mentor geweest van sommige kinderen uit de bovenbouw, met die mensen heb ik ook veel gedeeld. Zo’n mailtje is dan een wat persoonlijkere manier van afscheid nemen.

Het is wel opvallend dat andere docenten niet zo’n mailtje sturen. Wij vonden het leuk, want dan is het niet opeens *poof* en u bent weg.
Nee, dat stuurde ik ook in dat mailtje: heel veel kinderen groet ik nog op de gang, even een praatje als er wat tijd voor is tussendoor. Je zit in de klas met je leerlingen, niet met de collega’s, die zie je af en toe even bij de koffieautomaat. Met je leerlingen moet je je dag invullen en het voor jezelf en hopelijk ook een beetje voor hen leuk maken. Daarom vond ik het ook wel passend om in ieder geval iets van me te laten horen.

Wat gaat u het meeste missen van het HWC?
Ik vind over het algemeen de kinderen heel erg leuk, heel sociaal. Wat ik leuk vind aan het HWC is dat ik veel van de leefwereld van de leerlingen herken – ik kom zelf ook uit Amstelveen – en ondanks dat we hier eigenlijk op een bevoorrecht plekje zitten, is het hier toch geen kakpubliek zoals in het Gooi. Ik vind dit gewoon leuke kinderen; ik kan daar wel wat mee. Ik ga dan ook vooral de leerlingen missen.

Van 1b heb ik vanmorgen afscheid genomen. Ze hadden een heel boek gemaakt met plaatjes, enveloppen met briefjes en foto’s. Echt superlief! En van ouders kreeg ik een reisoplader. Ik had een jongen en meisje een steunuur gegeven. Dat ga ik echt missen, dat je echt iets terugkrijgt en terugziet van wat je doet.

Maar er komt natuurlijk wel iets leuks voor in de plaats, want u gaat naar Indonesië.
Precies, een halfjaar. Ik ben daar afgelopen zomer een maand geweest met mijn vriendin, maar we hadden veel meer plannen. Het is ook zo groot, Indonesië. Honderden eilanden. Ik vind de taal heel leuk: het feit dat er een paar Nederlandse woorden in zitten, maar dat ik er verder helemaal níets van begrijp. Dat wil ook een beetje gaan leren. De cultuur is ook heel anders. Indonesië is voornamelijk islamitisch, maar op Bali heb je dan weer een hindoestaanse gemeenschap. Je krijgt dan echt een beetje een Asterix-en-Obelix gevoel; één dorpje dat moedig weerstand blijft bieden tegen de Romeinse overheerser.
Jakarta is zo’n heftige stad, maar heel arm. Op Bali poepen de mensen in de oudere dorpjes in een open riooltje. Dan doe je ’s ochtends de gordijnen open, zitten er gewoon drie vrouwen gezellig naast elkaar te kakken. Het is echt zó anders, vooral omdat ik vroeger niet heb gereisd.

Wij van de redactie hebben natuurlijk allemaal volgend jaar ons examenjaar, zou u aanraden om wel te gaan reizen?
Ik zou het wel doen. Nederland is wel een beetje een landje van zeikerds. Als alles goed is, is het weer niet goed. Er is altijd wel wat te zeuren. Maar door te reizen besef je, heel cliché, hoe goed het hier is. Mensen komen niet voor niets deze kant op als er ergens een oorlog uitbreekt. Het is hier echt het Beloofde Land. Ik denk dat dat het voornaamste is aan reizen, dat je jezelf kunt plaatsen in het grotere geheel dat de wereld is. Grenzen staan alleen op landkaarten.

Wat is uw leukste herinnering?
Wat ik heel erg leuk vind, voor mezelf, is dat ik iets meer met muziek ben gaan doen. Dat ik ben gaan optreden. Hier op school is daar ruimte voor, als je op een kantoor zit achter een beeldscherm dan gebeurt dat niet zo snel. Dat is ook een stukje van jezelf ontwikkelen. Ik heb dat altijd leuk gevonden. Ik speel ook piano thuis en daar zing ik dan ook graag bij, maar op een podium staan en zingen had ik nog nooit gedaan. Ik stond daar zo relaxed achter die microfoon, ik voelde me daar goed bij. Je merkt zo ook hoe belangrijk vakken als muziek en beeldende vorming zijn. Dan heb je echt wat overwonnen, je krijgt positieve ervaringen, zelfvertrouwen.

Dat was ook tijdens de reis naar Engeland, toen u als mentor met ons meeging en piano ging spelen en zingen.
Ja, met Bob en Marijn. Toen hebben we ook Lose Yourself van Eminem gedaan. Joep, nu in V5, heeft toen naar aanleiding van dat lied een rap geschreven, ‘I faal so hard, spellingchecker’s gonna find me’. Geweldig!

Nog even terugkomend op het muziek maken, dat deed u natuurlijk gezamenlijk met uw collega’s. Zijn dat dan ook echt vrienden geworden?
Abe (Thijs) en Julian (van Batenburg) bijvoorbeeld zijn wel jongens van het muziek maken. Dan gaan we inderdaad gewoon een avondje muziek spelen, bij mij thuis bijvoorbeeld, en dat is heel leuk en gezellig. Ik ben natuurlijk nog wel relatief jong, hoewel waarschijnlijk niet iedereen op deze school daar zo over denkt, maar dat merk ik wel. Ik heb nog niet zo veel raakvlakken met veel van mijn collega’s. ’s Ochtends in de lerarenkamer gaat het veel over het gezin en kinderen en dat zijn dingen waarbij ik nog niet zo veel aansluiting voel.

Er zijn inderdaad best al wat oudere docenten op school. Kunt u het verder wel goed met ze vinden?
Ik kan het heel goed vinden met alle docenten Nederlands. Maar ik was de jongste toen ik begon en dat ben ik nog steeds. Ik ga weg, meneer Van Beek gaat weg en daar komen twee docenten voor in de plaats die ook de vijftig al zijn gepasseerd. Dat is voor de jongere collega wat minder aantrekkelijk, maar voor de kinderen is het ook fijn als er wat afwisseling is. Alleen maar jonge honden die half weten wat ze doen, is misschien ook niet zo handig. Maar ik heb mijn leeftijd natuurlijk ook mee zitten. Ik ben wel eerstegraads bevoegd, maar ik voel me wat meer op mijn plek in de onderbouw.

We zijn nu natuurlijk alleen maar positief geweest over het HWC, maar er zijn natuurlijk dingen die, laten we zeggen, verbeterd kunnen worden.
Ik zit heel veel in de B-vleugel. Ze zeggen wel eens ‘die heeft zijn beste tijd gehad’. Ik weet niet of deze ooit een goede tijd heeft gehad, ik durf zelfs te beweren dat er helemaal nooit een goede tijd is geweest voor de B-vleugel. Het is natuurlijk een hopeloos oude school en je wilt steeds meer differentiëren, leerlingen helpen op hun niveau. Dat kan natuurlijk het gemakkelijkst met digitale leermiddelen. We zijn natuurlijk aan het experimenteren met die device-klassen, maar je merkt wel echt dat een grote school zoals het HWC log is. Het duurt lang voordat er een verandering echt is doorgedruppeld. Die driehoeksgesprekken zijn wel snel ingevoerd, maar dat is echt een uitzondering op de regel. Sommige dingen met digitaliseren, de nieuwbouw… Het laat gewoon veel te lang op zich wachten. Ik werkte hier denk ik twee jaar en toen beginnen ze daar over. Hallo, jullie gaan de nieuwbouw al niet meer meemaken.

Wat moet er in uw ideale nieuwe school dan vooral niet terugkeren?
Wat ik ronduit verschrikkelijk vind, is wat ze nu aan het doen zijn met die slogans door de hele school. Dat is echt om te janken. Voor de nieuwbouw: meteen weer eruit. Het komt ook allemaal op hetzelfde neer. ‘Als je je best doet, dan komt het goed. En als het dan niet goed gaat, gooi het eens over een andere boeg. En faal je dan alsnog, geeft niet, want iedereen is briljant.’ Nee, dat soort modebevliegingen, echt niet.

Het hangt ook gewoon verkeerd! ‘If nothing goes right, go left’ en dat gaat naar réchts. En op dat tweede leerplein hangt een uitspraak van Nelson Mandela en daar staat dan een paal in het midden. Dan lees ik alleen maar: ‘the truth in living lies’. Die Mandela toch, heeft heel zijn leven bij elkaar gelogen. Die van Batman vind ik het ergste. Ze moeten echt hebben gedacht: nou jongens, wat is er nu viral op Facebook? Oh, iets met een unicorn? Doen wij Batman. Elke leerling weet dat: er is niets pijnlijker dan een volwassene die hip probeert te doen. Zo eentje die zegt: ‘Wat is er fatoe jongens?’ Het kan gewoon niet.

Nog even over Indonesië: daar hebben ze natuurlijk geen kroketten, geen frikandellen, geen drop en geen pindakaas. Gaat u het Nederlandse eten missen?
Ik ben gek op Indonesisch eten. Ik ben een beetje aangestoken door mijn vriendin, die tijdens haar studie een bijbaantje had bij een Indonesisch restaurant. Zij is echt een diehard, met sambal door de pindakaas.

We hebben natuurlijk ook een paar duivelse dilemma’s voor u klaar staan.

Krijtbord of whiteboard?
Een krijtbord heeft wel iets ambachtelijks, maar al dat stof… Doe maar whiteboard.

Auto, OV, of fiets?
Ik fiets 5 minuten, dan vind ik het wel weer sportief genoeg en ga ik verder met de bus.

Hondenmens of kattenmens?
Eerder een hondenmens, maar eigenlijk allebei niet.

Zonvakantie of wintersport?
Zonvakantie!

Foute werkwoordsvorm of formuleringsfouten?
Het ligt eraan. ‘Hij geloofd in mij’ vind ik pijnlijk, maar ik vind ‘me moeder’ of ‘me vader’ erger.

Teletop of Magister?
Duizendmaal Magister!

Meneer Kozijn of meneer Liefaard?
Ze zijn heel verschillend. Meneer Kozijn is iets meer een leider, die kiest een koers en die gaat dat doen, en meneer Liefaard is meer paternalistisch. Ze zijn alleen allebei niet heel aanwezig in de school, dat vind ik soms jammer.

Panini of tosti?
Ik neem altijd mijn eigen brood mee, maar als ik moet kiezen toch een panini.

HWT of KWT?
KWT, Hermann Wesselinktijd vind ik echt een rare naam. Kinderen weten ook gewoon niet wat het betekent. Dan vragen ze het aan mij en antwoord ik dat ze dan gaan leren over Hermann Wesselink. En dat geloven ze dan echt! Net zoals de ‘fluistercursussen’ waarvan ik de leerlingen wijsmaak dat ik die voor vijftig euro aanbied als ze te veel praten: dan krijgen ze een brief mee naar huis voor hun ouders, hahaha! Dan hoor ik in de klas: ‘Ssst, anders moet je op fluistercursus!’

Stelt u zich voor dat de quotes worden veranderd, wat zou u dan ophangen?
Dan zou ik een echte ouderwetse Nederlandse uitdrukking doen. ‘Met de hoed in de hand komt men door het ganse land’. Of iets van Jerry Springer, een talkshowpresentator die zijn show altijd eindigde met ‘Take care of yourself and each other’. Ik denk dat het goed is om bij jezelf te beginnen. Jij bent jij en niemand anders is jou en dat is eigenlijk best wel gaaf.

We hebben nog één verzoekvraag gekregen: Wanneer dacht u: ik knip mijn haar af?
Nou, ik begon een beetje kaal te worden hahaha. Ik was op vakantie met mijn vriendin en wat vrienden, en toen hebben we besloten dat het hoog tijd was dat die mat eraf ging.

« »

© 2019 Het Hermannetje.